2009/Mar/30

วันจันทร์ที่สามสิบมีนาคมพุทธศักราชสองพันห้าร้อยห้าสิบสอง



อ่างแก้วในบ่ายที่ร้อนมากวันหนึ่ง

 

 

ไม่ได้เข้ามาอัพเป็นชาติแล้ว
แต่ว่าก็ไม่ได้หลงลืมไปไหน

 

 

วันนี้ลืมตาไม่ขึ้น...
อาจเป็นเพราะเมื่อคืนนอนเกือบสว่างล่ะมั้ง


ข้างนอกแดดร้อนร้ายกาจ
ผิดกับใจของฉันที่เย็นจนเป็นน้ำแข็ง
หลังจากผ่านพายุหิมะครั้งใหญ่มาได้อย่างทุลักทุเล

 


อาจฟังดูเกินกว่าเหตุ แต่ฉันก็เป็นเช่นนี้แหละ

 


เคยพูดคุยกับรุ่นน้องคนหนึ่ง
เขาเป็นนักไวโอลินมากฝีมือ

เขาปรับทุกข์กับฉันว่า
เขาเป็นคนอ่อนไหวเกินไป

ฉันบอกเขาว่า
ศิลปินคือคนที่พระเจ้าให้พรสวรรค์มา
แต่ในขณะเดียวกัน
พระเจ้าก็เอาภูมิต้านทานทางอารมณ์กลับไปด้วยบางส่วน
ยามสุข จึงดื่มด่ำกับความสุขนั้นได้มากกว่าปกติ
เข้าถึงอารมณ์สุขอย่างลึกซึ้ง
จนสร้างงานออกมาได้สักชิ้น
แตในขณะเดียวกัน ยามทุกข์ก็จะทุกข์หนักกว่าปกติ
จนสร้างงานได้อีกชิ้น
(แต่ก็มีนะที่ทุกข์จนขุ่นมัว ต้องรอให้อารมณ์ตกผลึกเสียก่อน
จึงจะได้งานอีกชิ้น)
เรียกได้ว่า ลึกซึ้งกับทุกอารมณ์

ไม่มีใครดีพร้อม สมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง

และไม่มีใครสร้างภูมิคุ้มกันทางอารมณ์ให้เราได้นอกจากตัวเราเอง

...

 

 


บางเรื่อง...โดยเฉพาะความรัก
ยิ่งวิ่งตามมันก็ยิ่งบินหนี
เหมือนผีเสื้อ...
ผีเสื้อเป็นชีวิตมหัศจรรย์ที่สวยงามบนโลกมนุษย์
และเราคงไม่ใจร้ายขนาดเอามือไปตะปบมันไว้หรอก
ดีไม่ดี เดี๋ยวก็แหลกเพราะน้ำมือเราโดยไม่ได้ตั้งใจ


เจ้าผีเสื้อเอ๋ย...
...จงโบยบินไปตามใจปรารถนาของเจ้าเถิด...

...

 

Comment

Comment:

Tweet


ชอบที่คุณเขียนsurprised smile
#1 by iDoi* At 2009-03-30 21:16,