2009/Nov/19

วันพฤหัสบดีที่สิบเก้าพฤศจิกายนพุทธศักราชสองพันห้าร้อยห้าสิบสอง

 

 
 
มนุษย์เรามีบุญที่ได้รัก และมีกรรมที่ได้ผูกพัน
ความรู้สึก"รัก"ใครสักคนนั้น รู้สึกดีอย่างยากจะบรรยาย
นานวันรักก็ถักทอตัวมันเอง สานตัวเป็นร่างแห กลายเป็นความผูกพัน
ความผูกพันนั้นจะกลายเป็นกรรมที่ทำให้เราทุกข์


การที่คนหนึ่งคนจะตัดคนอีกคนที่ผูกพันกันนั้น ไม่ง่ายเลย
แม้จะแลกด้วยน้ำตา แลกกับอะไรหลายๆอย่างก็ตาม

ยามนี้...ประหนึ่งข้าติดอยู่ในตาข่าย
ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรัดแน่น พันคอ หายใจไม่ออก
นั่งนิ่ง น้ำตาไหลเงียบๆ

หากความผูกพันและรักนั้นแน่นเหนียว
มีดที่คมที่สุดคือเวลาหรือไร?
...
 

อยากกลับไปสู่อ้อมกอดที่คุ้นเคย
แต่ตอนนี้เหมือนไม่มีใคร...แสนหนาว
 
 
รักเป็นเรื่องที่ขัดแย้งในตัวมันเอง
รักสอนให้เราใช้เหตุผล แต่ในขณะเดียวกัน
ตัวมันเองก็พร้อมที่จะโยนเหตุผลทิ้งไปทุกเมื่อ

...

 

 

 นั่งฟังเพลง"คนมันไม่ใช่" ของป้าง นครินทร์
เออ...สงสัยว่าเราจะไม่ใช่จริงๆล่ะมั้ง
ทุ่มไปหมดไม่เคยเผื่อ แล้วไง?
"มันไร้ค่ามาตั้งนานแล้ว..."
เพลงจบลงพร้อมๆกับการพังทลายของทำนบน้ำตา

 

กลายเป็นคนอ่อนแอไปพักหนึ่ง
เหมือนปูที่ต้องลอกคราบ หากอยากได้เปลือกที่แข็งแรงกว่าเป็นเกราะหุ้มกาย
โบ้ก็คงต้องใช้เวลาสักนิดเพื่อให้หัวใจแข็งแรงกว่านี้
นานเท่าไรจึงจะพอ?

อาจจะกลับไปอยู่ในจารึกนคร
ฟังชิษณุชาเทศนายาวๆถึงความเขลาของตัวเอง
พร้อมคำปลอบโยนที่ไม่เคยได้รับที่ไหน

 


ในวันที่ทุกข์ใจ เรามีแม่ มีเพื่อน
แม้ในวันที่ไม่มีใครรับฟังจริงๆก็ยังมีตัวเอง
ได้แต่ปลอบตัวเองว่าคงไม่นานหรอก ที่ความรู้สึกแย่ๆนี้จะผ่านพ้นไป
เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง

 

ดีขึ้นเพื่อจะกลับไปเจ็บอีกครั้ง???
...

 

: : A b o u t   m e : :

ไม่ได้เขียนBlogนานมาก
ตอนนี้กลับมาแล้วนะ

รู้สึกว่าอยากเขียนอะไรให้ใครๆอ่านบ้าง
คนอ่านจะช่วยขัดเกลาความคิดและภาษาของเราได้
เหนือสิ่งอื่นใด...เป็นความต้องการจากใจของโบ้เอง

 

++ขอบคุณที่เข้ามาอ่านครับ++

 

::โบคุจิน::

Comment

Comment:

Tweet