วันพฤหัสบดีที่สิบเจ็ดธันวาคมพุทธศักราชสองพันห้าร้อยห้าสิบสอง
-๑-
. . . ค ว า ม รั ก . . .
บางครั้งก็ทำให้สายตาของเราสั้นลง
สั้นลงจนมองเห็นสิ่งรอบตัวอย่างเบลอๆ
บางครั้งก็สั้นลงเรื่อยๆจนบอดสนิท
เมื่อมีปัญหาจึงกลายเป็นคนตาบอดที่อยู่ในทุ่งโล่ง
เวิ้งว้าง...มองไม่เห็นสิ่งใดเลย
...
ป.ล.กลับมาเขียนความเรียงแล้วนะ
(ตอนนี้กลายเป็นบรรณารักษ์และนักเดินทางบนหน้ากระดาษเต็มตัว
ไว้วันหลังจะมาอัพเรื่องราวช่วงที่หายไปนานแสนนานให้อ่านกัน)
(ตอนนี้กลายเป็นบรรณารักษ์และนักเดินทางบนหน้ากระดาษเต็มตัว
ไว้วันหลังจะมาอัพเรื่องราวช่วงที่หายไปนานแสนนานให้อ่านกัน)
บุญรักษา
๑โบคุจิน๑