2009/Dec/17

วันพฤหัสบดีที่สิบเจ็ดธันวาคมพุทธศักราชสองพันห้าร้อยห้าสิบสอง

 

 

-๑-


. . . ค ว า ม รั ก . . .


บางครั้งก็ทำให้สายตาของเราสั้นลง
สั้นลงจนมองเห็นสิ่งรอบตัวอย่างเบลอๆ

บางครั้งก็สั้นลงเรื่อยๆจนบอดสนิท

เมื่อมีปัญหาจึงกลายเป็นคนตาบอดที่อยู่ในทุ่งโล่ง

เวิ้งว้าง...มองไม่เห็นสิ่งใดเลย


...

ป.ล.กลับมาเขียนความเรียงแล้วนะ
(ตอนนี้กลายเป็นบรรณารักษ์และนักเดินทางบนหน้ากระดาษเต็มตัว

ไว้วันหลังจะมาอัพเรื่องราวช่วงที่หายไปนานแสนนานให้อ่านกัน)

บุญรักษา

๑โบคุจิน๑

Comment

Comment:

Tweet


เขียนอีกนะ พี่จะรออ่านconfused smile
#1 by นนท์ (118.172.90.133) At 2010-01-04 16:39,