...บางครั้ง...
การเดินทางที่ไกลและยาวนานที่สุด
ก็คือการเดินทางข้ามความรู้สึกของตนเอง
...
แต่เขาก็ค้นพบว่า เขายังไปไม่ถึงไหน
เขาไม่สามารถเดินทางข้ามความรู้สึกของตนได้เลย
...
ยินดีที่ได้กลับมาสู่ป่าอักษรอีกครั้ง
ร่มรื่นและรื่นรมย์เหมือนเคย
อยู่ในภาวะที่เขียนอะไรไม่ออกหลายวันแล้ว
อาจเป็นเพราะพยายามกับมันมากไป
ทั้งๆที่เมื่อก่อนเขียนได้โดยไม่ต้องพยายาม
ไม่ต้องรีดเค้นสมอง หรือค้นกล่องความคิดอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้
สิ่งใดที่เกิดจากการบังคับ...มันก็ออกมาทื่อๆ ไร้ชีวิตชีวา
เหมือนไม่มีใจ...
. . . ทื่ อ . . .
เป็นคำจำกัดความงานเขียนของโบ้ช่วงนี้
คงเพราะไม่ได้เขียนนาน...ถึงเขียนก็ไม่ได้ให้ใครอ่านเลย
สภาวะว่างโหวงทางปัญญา???
นึกถึงครูปื๊ด(อ.อรรคภาค)...บุคคลที่จุดประกายความคิดและเรี่ยวแรงที่จะเขียนงานต่อ
ครูจะรู้มั้ยว่าลูกศิษย์ที่ครูบอกว่า"บ้าพลัง"
ตอนนี้เขียนอะไรไม่ออก
บางครั้ง...เหมือนคิดอะไรไม่เป็น
...
"มันจะมาของมันเอง"(เหมือนชื่อเพลงของเครสเซนโดเลยแฮะ)
เมื่อก่อนโบ้เชื่ออย่างนั้นนะ แต่ตอนนี้เริ่มหวั่นๆแล้ว
กลัวจะโง่ลงกว่าเดิม
(จริงๆก็ไม่ได้ฉลาดอะไรนักหรอก><~)
โสเครตีส ปราชญ์กรีก เจ้าของประโยคคมๆที่ว่า
"สิ่งเดียวที่ข้าพเจ้ารู้ คือรู้ว่าแท้จริงแล้วข้าพเจ้าไม่รู้อะไรเลย"
โบ้กลับไปทบทวนเรื่องเก่าๆอีกครั้ง
ด้วยความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิม
มนุษย์ย่อมโง่ก่อนฉลาด คงไม่แปลกหากเราจะกลับไปโง่สักพัก
กลับไปเพาะเมล็ดความคิดใหม่
รดน้ำพรวนดินให้ต้นอ่อนความฝันแตกกอต่อยอด
ช่วงเวลาที่ทำหายไป
ทุ่งความคิดของเรา เต็มไปด้วยวัชพืชที่รกเรื้อ
เศษซากความรู้สึกที่ผุพัง ความหลังที่แตกสลาย
สมควรแก่เวลาเก็บกวาดเสียที
ขืนปล่อยทิ้งไว้...สักวันหนึ่งคงไม่แคล้วบาดเจ็บเพราะความรู้สึกเดิมๆอีก
...
:: All About L o v e ::
บางครั้ง ความสัมพันธ์แนวนอน
ก็งดงามกว่าความสัมพันธ์แนวตั้งแบบฉาบฉวย
เหมือนผักบุ้งที่ทอดยอดริมตลิ่ง
กับเถากระพังโหมที่เกาะพันเสาไฟฟ้า
แต่ตอนนี้...อยากให้ความคิดเราเหมือนตำลึงหน้าฝน
เพราะความรู้สึกตื้อๆอย่างที่เป็นอยู่...มันอึดอัดเหลือเกิน
...
ป.ล. อินกับเพลง "ข้ามฟ้ามาร้องไห้"(เจี๊ยบ วรรธนา) ที่เล่นวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่อยากเศร้าเลยนะ แต่มันก็เป็นไปแล้ว T^T
