2010/Jun/24

วันพฤหัสบดีที่ยี่สิบสี่มิถุนายนพุทธศักราชสองพันห้าร้อยห้าสิบสอง 

 

 

 

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ออกไปเดินเล่นรับลม
นานแค่ไหนแล้วที่จมอยู่กับงาน

 

ตั้งหน้าตั้งตากับการเคี่ยวเข็ญตัวเอง

จนหลงลืมตัวเองอีกคนไป ทำตัวเองหายไปเมื่อไหร่ไม่รู้

...ช่างน่าเศร้า... 

...

 

 ...

๑. 

 

เพราะอะไรนะ...ที่ทำให้ฉันมองโลกใบนี้แปลกไปกว่าทุกครั้ง
โลกสีเทาหม่นๆของฉัน กลายเป็นสีเทาเจือขาว ดูสว่างกว่าที่เคย
เมื่อเจอคนที่มีความคิดความอ่านใกล้เคียงกัน

ใกล้เคียงกันในที่นี้ ไม่ได้หมายความว่าต้องเห็นคล้อยตามกัน
แต่หมายความถึงคนที่คุยกันได้ แม้จะขัดแย้ง แต่ก็ไม่ได้ทะเลาะ
เป็นการวิวาททางความคิดที่ทำให้ความคิดแตกยอดแต่ไม่แตกแยก

ถ้าเกอเธ่คือกวีแห่งทิวา และโนวาลิสคือกวีแห่งราตรี
ฉันคงไม่ต่างอะไรจากโนวาลิส
ฉันอาจจะไม่ใช่กวี ไม่กล้าเรียกขานตัวเองว่ากว
เป็นแค่คนอยากเขียนและถ่ายทอดเรื่องราวโดยผ่านตัวอักษร
อย่างไรก็ตาม ฉันก็ยินดีเติบโตใต้แสงนวลของจันทร์
และเร้นกายใต้แสงแดดแผดเผาของดวงตะวัน

เหมือนดอกราตรีที่กลางวันเป็นแค่ดอกไม้ที่อาจจะซุกอยู่ซอกสวน
ถูกรูปและกลิ่นของดอกไม้ใบไม้อื่นๆบดบัง
แต่ตกกลางคืน...หอมเจ้ารวยรินในอากาศ
ทันทีที่ได้กลิ่นทุกคนต่างรู้ว่านี่คือดอกราตรี
แม้จะไม่เห็นต้นและดอกของมันก็ตาม

...รัตติกาลให้พลังแก่ฉัน...
ความเงียบ ทำให้ตัวอักษรมีพลังทั้งหัวเราะและร่ำไห้
ความมืด ให้ความสว่างแก่ทุกถ้อยคำ ที่สามารถสัมผัสได้ด้วยใจ
ทำให้เรารู้สึกได้ถึงทุกตัวอักษรที่ค่อยๆเรียงร้อยสัมพันธ์กันอย่างเงียบๆ
...

 

 

 

 
 
 
 ๒.
 
เพื่อนฉันกลับไปแล้ว
เหลือเพียงรูปวาดสีน้ำมันบนผืนผ้าใบใหญ่ๆไว้ให้(เมตรครึ่งได้มั้ง)
เป็นรูปทางเดินที่มีต้นไม้ขึ้นครึ้มๆสองข้างทาง
ทว่าต้นไม้ก็ไม่ได้ใจดำกีดกันไม่ให้แสงแดดลงมาล้อเล่นกับพื้นหินข้างล่าง

"รูปนี้ไงที่ไปเขียนในวัดอุโมงค์"
"นานมากแล้วนะที่แกบอกว่าไปเขียนรูปที่นั่นน่ะ"
"อืม...ก็เสร็จตั้งนานแล้ว"

บังเอิญเหลือเกินที่รูปนี้ใกล้เคียงกับบทบรรยายที่ฉันเคยเขียนสมัยมัธยมปลาย
เป็นบทบรรยายลานหินที่ภูกุ้มข้าว จ.กาฬสินธุ์ เมื่อครั้งไปค่ายห้องสมุด
เห็นภาพก็นึกถึงบทนั้นขึ้นมาทันที

ข อ บ คุ ณ จ า ก ใ จ

ครึ่งห้องนวลด้วยแสงจากโคมไฟหัวเตียง
แสงwarm lightสาดกระทบรูปวาดที่บัดนี้อยู่บนหัวเตียง
เพลงของ Nat King Cole ยังคงเล่นไปเรื่อยๆ
เพลงไหนที่ชอบก็จะเล่นซ้ำครั้งแล้วครั้งเล่า
แจ๊สนุ่มๆ บางเพลงก็เป็นแจ๊สที่เต้นสนุก(สวิงแจ๊ส)
ฉันรู้สึกว่าเพลงเก่ารื่นหูกว่าทั้งภาษาและท่วงทำนอง
จึงไม่แปลกที่ฉันจะชอบฟังเพลงเก่าๆ

ชื่อเพลงก็บอกยุคได้เหมือนกันนะ
"You are my cream in my coffee" สมัยนี้ยังมีใครตั้งชื่อเพลงแบบนี้บ้าง?
ตรงไปตรงมา จริงใจ
...

ยามนี้ความคิดถึงกำลังเดินทาง แต่อาจจะไปไม่ถึง

 

...ไกลเหลือเกิน... 

 

เรียงร้อยถ้อยคำโดย โบคุจิน
(แด่ นนลนี)

Comment

Comment:

Tweet