2010/Sep/09

 
 
 
 
 
ล่วงเข้าวันใหม่ ไฉนข้าฯยังไม่หลับไหลเสียที
อยู่ๆก็หยิบโน้ตบุ๊คออกมา เปิดสวิชต์และเริ่มต้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง
สักพักก็ผละไปหยิบเฟรมผ้าใบที่เขียนรูปค้างไว้ขึ้นมาวางบนขาตั้ง
หยิบจานสีที่สหายสนิทจงใจทิ้งไว้ให้
"เผื่อนึกอยากเขียนรูป" เขาว่าอย่างนั้น
หยิบขึ้นมาและเริ่มตวัดปลายพู่กัน เป็นเส้น เป็นริ้ว
เกิดรูปที่ไม่เป็นร่างขึ้นมา
...
 
 
 
คืนนี้เป็นคืนที่อารมณ์สงบ แต่ไม่นิ่ง
มีความรู้สึกบางอย่างไหลวนอยู่ในจิตใจ
ความคิดอึงอลอยู่ในครอบแก้ว

สายน้ำที่ไหลเอื่อย...ใต้น้ำกลับแรงและเร็วกว่าที่คิด
สักพักก็เกิดริ้วขึ้นบนผิวน้ำ
ความรู้สึกข้าฯ...ไหลเอื่อย
ทว่าไม่โอนอ่อนผ่อนปรนให้กับสิ่งใด
เหมือนสายน้ำ ที่เรือไม่อาจขวาง
คนพาย ต้องจ้วงพายสุดแรง
จนอ่อนล้า รามือไปเอง 
...
 
 
 
 
นั่งอ่านความเรียงที่ตัวเองเขียน
"คืนนี้...โลกเป็นของเรา"

จริงสินะ...คืนนี้โลกก็ยังเป็นของเรา
เสียงแป้นพิมพ์ที่บรรเลงและเรียงร้อยถ้อยคำล้วนแต่เป็นของเรา
ถึงแม้เพลงที่บรรเลงอยู่และโอบกอดเราไว้จะเป็นเพลงของDiana Krallหรือใครๆ
แต่เรื่องราวทั้งหมดทั้งมวลก็เป็นเรื่องราวของเรา
...
 
 
 

::About Abow::
ซื้อนิตยสารมาสองเล่ม Room กับ My home...ยังอ่านไม่จบเลย
อ่านไปได้นิดหน่อยก็ต้องจดอะไรยุกยิกๆ เพราะนึกอะไรดีๆออก

จะแปลงโฉมบ้านใหม่ต้องใจเย็นๆ ค่อยเป็นค่อยไป
...
(ว่าแล้วก็ลงไปชงชามะลิ ดื่มก่อนนอนสักหน่อยคงเข้าที)
 
 

Comment

Comment:

Tweet